Lelijke schaatsboeken.

Het lot van de verzamelaar is dat hij ook uitgesproken lelijke boeken moet opnemen in zijn verzameling. Je wilt compleet zijn en daarbij kun je als verzamelaar toch moeilijk zeggen dat je alleen mooie schaatsboeken verzamelt.

Het kan wel maar dan krijg je natuurlijk direct de vraag voor je voeten geworpen: wat is dan mooi? Ja, dat is lastig! Veel lastiger dan vertellen wat lelijk is.

Neem De strijd om de gouden schaats, dat is het lelijkste boek uit mijn verzameling. Alles is fout aan de omslag, de kleurcombinatie, de houding van de rijders, de belettering. Het boek kostte ook maar vijftig oude centjes op de rommelmarkt. En dat boek van Pelle Pollepel, daarvan gaan er echt dertien in een dozijn. De tekeningen in het boek zijn overigens wel de moeite van het bekijken waard, maar dat omslag. Overdone!

Ook het omslag van Naar de start, de biografie van Ria Visser is een tragedie. Je ogen doen zeer als je er naar kijkt. De illustratie is zo cliché (net als de titel). Het is het standaardbeeld van de wedstrijdrijder op de 400 meterbaan, overstappend aan het eind van de bocht. Kunst moet je iets nieuws laten zien, de schaatser bijvoorbeeld vanuit een ander perspectief getekend. De inhoud daar waag ik me niet eens aan. Het boek nodigt niet uit tot lezen. Ik ga het verstoppen in een doos op zolder!