L. van Bree. Joost 'de Indiaan'. Illustraties Nans van Leeuwen. Erven De Wed. J. Van Nelle N.V. - Rotterdam, 1937.

De prachtige omslag van Joost 'de Indiaan' in plusfour is gemaakt door een van de bekendste en belangrijkste illustratrices van ons land: Nans van Leeuwen. In 1924 begon haar imposante loopbaan bij Van Goor. De compositie van de omslag van Joost is verrassend: ze lijken het boek uit te schaatsen, maar je weet dat ze zo de bocht naar rechts nemen om de plas op te draaien.

Joost wordt door zijn familie 'de Indiaan' genoemd omdat hij uit IndiŽ komt en men verwacht had dat hij een donkere huid zou hebben. Het boek beschrijft de moeite die Joost heeft om zich aan te passen aan Nederland. Na veel strubbelingen lukt hem dat natuurlijk.

Fragment:

't Was waar, na een weekje stonden ze alle drie op schaatsen. Joke ging met Joost naar een stukje ondergelopen land, Huib reed met z'n vrienden op een vaart dichtbij. O jé, dàt viel Joost niet mee; hij had 't niet gezegd, maar wèl gedacht, dat hij zo wegrijden kon!

Na de eerste slag lag hij al op 't ijs en Joke lachen natuurlijk! Er waren op 't landje nog een paar kleine kinderen aan het leren, eentje achter een oude stoel aan en een dame, die kunstschaatsen aanhad en er blijkbaar niet erg mee terecht kon. Ze was naar dit achteraf-plekje gekomen om ongehinderd te kunnen proberen. Af en toe kwam ze met een smak op 't ijs terecht! dat kraakte er van, want de dame was nogal aan de dikke kant!

Boem! "Allemensen!" Joke schoot toe. "Doet U zich geen pijn, mevrouw?" vroeg ze. "Nee, kindje, dank je, 't is niet erg. Zie je, ik kan héél goed rijden, maar niet op deze schaatsen!" Waarop Joke alleen maar "O!" wist te antwoorden. Nu hielp ze Joost, die schoof voorzichtig verder. "Uitslaan moet je!" commandeerde ze. "Eén, twee.... één, twee, één....! Rits! Daar gleed Joost uit, greep Joke beet en voor ze 't wisten, zaten ze allebei op 't ijs. De dikke mevrouw volgde prompt hun voorbeeld. "Jij kan 't nog niet, wel?" vroeg ze Joost. "Nee, mevrouw!" antwoordde deze. "Ik wel, dat ik vàl ligt aan deze schaatsen!" lichtte ze Joost in.

Joke proestte zachtjes, de dikke dame begon op haar lachspieren te werken. Nu schoven ze weer verder. Joost half naast z'n schaatsen. Daar kwam Huib eens kijken. "Joke, laat hem alléén rijden! Zó leert hij 't nooit. Je schaatsen zitten verkeerd Joost. Je schaats moet onder je grote teen zitten, anders sta je er direct naast." Hij hielp hem en werkelijk, nu ging 't wat beter. Na een half uurtje krabbelde hij al aardig rond, wel telkens vallend en erg zwaaiend met z'n armen, maar 't ging! Joke deed een paar verrukkelijke baantjes met haar broer. Joost keek hen benijdend na. Aardig van Joke, dat ze bij me blijft, dacht hij opeens, ze had net zo goed met de anderen op de sloot kunnen gaan rijden.

Kom! Hij bond z'n schaatsen nog eens stevig vast. Proberen maar! Nu met wat langere streken. Ha, wat deed z'n rechterbeen 't al goed....